به گزارش خبرگزاری سلامت، دکتر هادی احمدی در گفت و گویی ضمن برشمردن دلایل کمبود و گرانی دارو، از قراردادهای بیمهگران انتقاد کرده و معتقد است این وضعیت، نظام سلامت ایران را با تهدیدی قابل توجه مواجه کرده است.
وی ادامه داد: «عدم تخصیص بهموقع ارز نیز یکی دیگر از چالشهای جدی است. زمانی که ارز مورد نیاز دارو در زمان مناسب تخصیص داده نشود، فرایند سفارش و تولید دارو دچار وقفه میشود؛ چراکه از زمان سفارش تا واردات ماده اولیه یک دارو، حداقل شش ماه زمان لازم است. در صورت تاخیر در تخصیص ارز، تولیدکننده امکان واردات بهموقع ماده اولیه را از دست میدهد و با مشکلات جدی مواجه میشود. در نهایت، تولیدکنندهای که همزمان با تحریمها و عدم دریافت بهموقع ارز روبهروست، عملا دستش بسته میماند و حاصل این وضعیت، گرانی و کمبود دارو در بازار خواهد بود.»
احمدی تاکید کرد: «برخی از داروها تا ۲۰۰ الی ۳۰۰ درصد افزایش قیمت داشتند. این مسالهای است که پیشبینی میشد. اگر ارز دارو برداشته شود قیمتها بیش از این نیز خواهد شد. بهترین تمهیدی که در این وضعیت میشود داشت این است که سازمانهای بیمهگر پای کار باشند. سازمانهای بیمهگر در کشور ما ناکارآمد هستند و داروها را پوشش نمیدهند در نتیجه پرداختی از جیب بیمار افزایش پیدا کرده و او را با چالش مواجه میکند. در حال حاضر پرداختی از جیب بیمار در برخی موارد بیش از ۶۰ تا ۷۰ درصد است که آسیبی جدی به بیمار میزند.»
به گفته وی، «بیمار توان خرید را از دست میدهد. از سویی ممکن است آن را پیدا نکند و در نهایت مجبور به مصرف ناقص دارو شود. به عنوان مثال اگر دکتر دارویی را به اندازه یک ماه برای او نوشته است، او توان خرید آن را ندارد و دارو را به اندازه مصرف روزانه خود تهیه میکند. بنابراین هزینه درمان و سلامت افزایش پیدا خواهد کرد. پس سازمانهای بیمهگر باید همراه سایر سیستمهای سلامت حرکت کرده و اختلاف ارز را پوشش بدهند و از قیمت داروها بکاهد تا به بیمار فشار نیاید.»
سخنگوی انجمن داروسازان ایران ادامه داد: «در حال حاضر ۱۵۰ تا ۲۰۰ قلم دارو در ایران کسری داریم که فعلا مشکلی ایجاد نکرده است، اما اگر روند ادامه پیدا کند احتمال اینکه کمبودها بیشتر شود وجود دارد. البته این داروها در همه کشورها هست، اما به دلایل مطروحه در کشور ما وضعیت بغرنجتر شده است.»
وی تصریح کرد: در خصوص مکملها هم که در این مدت با افزایش قیمت چشمگیری داشته نکات مهمی وجود دارد. برخی از بیماران به دلیل بیماری زمینهایشان مجبور به استفاده از مکملها هستند اما به دلیل گرانی بیش از حد از استفاده آن خودداری میکنند. از سویی دیگر این مکملها عملا تحت پوشش بیمه نیستند و اگر خارجی باشند قیمتی چندبرابری دارند. و یکی از اشکالات اصلی سازمانهای بیمهگر است. این جزو پروتکلهای بیمهگران است. این ضعفی برای بیمه است که وقتی ویتامینی توسط پزشک هم تجویز شده توسط بیمه پوشش داده نمیشود؛ ما هم به این مساله اعتراض داریم. دلیل آنها این است که مکملها جزو پروتکل درمانی نیست این در حالی است که ویتامینها برای پیشگیری هم تجویز میشوند و ما باید پیشگیری را مقدم بر درمان بدانیم.