گاهی مرگ، پایان نیست؛ مکثی کوتاه است میان خاموشی یک چراغ و روشن‌شدن چراغ‌هایی دیگر. گاهی در سکوت سنگین یک بخش مراقبت‌های ویژه، زندگی تصمیم می‌گیرد از مسیری تازه ادامه پیدا کند. آن‌جا که اشک با امید درهم می‌آمیزد و اندوه، به ایثار بدل می‌شود، اهدای عضو معنا پیدا می‌کند؛ تصمیمی که می‌تواند پایان یک قصه باشد یا آغاز چندین زندگی.


گاهی مرگ، پایان نیست؛ مکثی کوتاه است میان خاموشی یک چراغ و روشن‌شدن چراغ‌هایی دیگر. گاهی در سکوت سنگین یک بخش مراقبت‌های ویژه، زندگی تصمیم می‌گیرد از مسیری تازه ادامه پیدا کند. آن‌جا که اشک با امید درهم می‌آمیزد و اندوه، به ایثار بدل می‌شود، اهدای عضو معنا پیدا می‌کند؛ تصمیمی که می‌تواند پایان یک قصه باشد یا آغاز چندین زندگی.

به گزارش خبرگزاری سلامت، از کرمانشاه ، ششمین اهدای عضو سال ۱۴۰۴ در کرمانشاه، از همین جنس تصمیم‌ها بود؛ تصمیمی بزرگ‌منشانه از سوی خانواده معزز توکلی که در واپسین لحظات وداع، دست بخشش گشودند و اجازه دادند از دل اندوه، امید بروید و با خاموشی یک زندگی، چراغ زندگی‌های دیگری روشن شود.

دکتر بهنام روندی در گفت‌وگو با روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه با اشاره به این اقدام انسان‌دوستانه اظهار کرد: ششمین اهدای عضو امسال با رضایت خانواده گرانقدر توکلی رقم خورد؛ خانواده‌ای که در اوج اندوه، جلوه‌ای درخشان از ایثار و انسان‌دوستی را به نمایش گذاشتند.

وی افزود: بی‌تردید نام و یاد آیدا توکلی، بانوی ۲۴ ساله، در تپش قلب‌ها و در نفس‌های تازه‌ی گیرندگان عضو جاودانه خواهد ماند و زندگی او در جان انسان‌هایی دیگر ادامه خواهد یافت.

دکتر روندی ضمن قدردانی صمیمانه از خانواده بزرگوار توکلی، از تلاش‌های کارشناسان پرتلاش معاونت درمان از جمله خانم کریمی و آقایان احسانی، معقولی، بیات و بالش‌زر تقدیر کرد و گفت: پیگیری مسئولانه و همراهی متعهدانه این عزیزان، نقش مهمی در تحقق این مسیر خطیر داشته است.

وی همچنین با قدردانی ویژه از همکاران بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان امام خمینی کرمانشاه خاطرنشان کرد: تعهد، همدلی و مراقبت‌های شبانه‌روزی کارکنان ICU، زمینه‌ساز تحقق این عمل خداپسندانه شد؛ عزیزانی که همواره در دشوارترین لحظات، همراه و پشتیبان خانواده‌ها هستند.

مسئول بیماری‌های خاص و پیوند دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه در پایان ابراز امیدواری کرد با ترویج فرهنگ والای اهدای عضو، این حرکت انسان‌دوستانه بیش از پیش در جامعه گسترش یابد و هیچ بیماری در انتظار عضو پیوندی، چشم‌انتظار نماند.