به گزارش خبرگزاری سلامت (طبنا) از کرمانشاه ، سید سعید قاسمی ، بیش از این سال‌ها، فیلم‌های آمریکایی این تصور را در ذهن بسیاری از مردم جهان و خصوصا جوانان ایجاد کرده بودند که ارتش آمریکا ارتشی بی‌رقیب است. در واقع بخش بزرگی از این تصویر، محصول همان «سلطه و جادوی سینما» بود؛ چیزی که می‌توان آن را نوعی «ارتش سینمایی» نامید.

یادم می‌آید دوستی تعریف می‌کرد چند وقت پیش، زمانی که بحث احتمال حمله آمریکا به ایران مطرح بود، در جمعی نشسته بودند. در میان آن جمع فردی بود که اتفاقاً آدم ترسویی هم محسوب می‌شد. با نگرانی گفته بود: «اگر آمریکا حمله کند، چه کسی جلوی آرنولد را می‌گیرد؟» او اشاره‌اش به همان قهرمانان شکست‌ناپذیر سینمایی بود که در ذهن بسیاری، نمادی از قدرت آمریکا شده بودند.

سینمای هالیوود طی دهه‌ها با ساخت فیلم‌هایی که قدرت نظامی آمریکا را به شکلی اغراق‌آمیز نمایش می‌دهند، چنین تصوری را تقویت کرده است. در این فیلم‌ها قهرمان آمریکایی معمولاً یکه‌تاز میدان است و دشمنان ــ هر کجا که باشند ــ حتی در کرات دیگر ، در نهایت شکست می‌خورند. نمونه‌های معروفی از این دست فیلم‌ها عبارت‌اند از «روز استقلال» (Independence Day) که در آن ارتش آمریکا حتی تهاجم موجودات فضایی را شکست می‌دهد، یا «تاپ گان» (Top Gun) و «تاپ گان: ماوریک» که تصویری قهرمانانه از خلبانان نیروی دریایی آمریکا ارائه می‌کنند. همچنین در مجموعه فیلم‌های «رمبو» (Rambo) یک سرباز آمریکایی تقریباً به‌تنهایی با ارتش‌های مختلف مقابله می‌کند. فیلم‌هایی مانند «Black Hawk Down»، «American Sniper»، «Battle: Los Angeles»، «Act of Valor» و حتی آثار سرگرم‌کننده‌ای مانند «Transformers» نیز در همین چارچوب، قدرت و توان نظامی آمریکا را به شکلی بزرگ‌نمایی‌شده به تصویر می‌کشند.

اما باید توجه داشت که سینما با واقعیت میدان تفاوت زیادی دارد. در سینما همه‌چیز از پیش در استوری‌بورد و سناریو طراحی شده است. با هزاران ترفند تصویری، جلوه‌های ویژه، افکت‌های صوتی و تدوین، میدان نبرد طوری ساخته می‌شود که قهرمان فیلم شکست‌ناپذیر جلوه کند. در چنین روایتی، دشمن ــ چه در گوشه‌ای دور از جهان و چه حتی در کره ماه ــ در نهایت مغلوب می‌شود و قهرمان آمریکایی پیروز میدان خواهد بود.

اما واقعیت میدان با تروکاژهای سینمایی تفاوت دارد. در عرصه واقعی نه جلوه‌های ویژه کارساز است و نه ترفندهای نرم‌افزاری؛ بلکه آنچه تعیین‌کننده است قدرت واقعی، توان میدانی، تخصص نظامی و پشتوانه اجتماعی است.

به همین دلیل می‌توان گفت آن «ارتش سینمایی» که سال‌ها در قاب فیلم‌ها ساخته و پرداخته شده بود، امروز و با حمله های برق آسای رزمندگان نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران کلاً دچار چالش های جدی شده است ، امروز این حملات جدی و موثر در میدان با تروکاژ های سینمایی فاصله زیادی دارد. سلطه‌ای که پیش از این در سینما به تصویر کشیده می‌شد برای همیشه رنگ باخت ،دیگر ترفند ها یسینمایی و جلوه های کامپوتری لزوماً با واقعیت‌های میدانی یکسان نیست و میان تصویر سینمایی از قدرت و واقعیت‌های مدانی که این روزها با قدرت توسط رزمندگان ایرانی رخ می دهد تفاوتی اساسی وجود دارد.