سیاست راهبردی در حکمرانی، بهمعنای تعیین جهتگیریها، اهداف بلندمدت، و اولویتهای کلان یک نظام حکومتی برای دستیابی به آیندهای مطلوب است.
این مفهوم فراتر از تصمیمگیریهای روزمره و عملیاتی بوده و به ترسیم چشمانداز، شناسایی چالشها و فرصتها، و تخصیص منابع بهگونهای هدفمند میپردازد؛ در واقع سیاست راهبردی چارچوبی را فراهم میکند تا تصمیمات و اقدامات دولت در راستای یک هدف کلی و منسجم قرار گیرند.
آرای اندیشمندان حوزه حکمرانی
بر اساس جمعبندی آرای صاحبنظران حوزه حکمرانی میتوان گفت که سیاست راهبردی دارای ویژگیهای کلیدی زیر است:
بلندمدتنگری: تمرکز بر آینده و اهداف بلندمدت، فراتر از دورههای حکومتی کوتاهمدت.
جامعیت و یکپارچگی: هماهنگسازی تمامی بخشهای دولت برای حرکت در یکجهت مشترک.
انعطافپذیری و انطباقپذیری: در عین حفظ ماهیت خود توانایی در واکنش به تغییرات محیطی و یادگیری از تجربیات.
هدفمندی و اندازهگیری: تعیین اهداف مشخص، قابلاندازهگیری و مسئولیتپذیری در قبال آنها.
فرآیندی بودن: راهبُرد نه یک نقطه پایانی، بلکه یک فرآیند مستمر از برنامهریزی، اجرا و ارزیابی است.
اتحاد حول سیاست راهبردی؛ آروغ روشنفکری ممنوع! وقتی از سوی نائب الامام چیزی تحتعنوان سیاست راهبردی تعیین میشود جمهوریت نظام در صیانت از راهبرد اعلامی میایستد؛ و پذیرفته نخواهد بود هر کس که به نحوی در لایه حاکمیت جمهوری اسلامی است کلامی غیر از آن را با آروغهای روشنفکری بیان کند.