به گزارش خبرگزاری سلامت، در نخستین نگاه، آثار خسارت به‌وضوح دیده می‌شود. بخشی از سقف یکی از سالن‌های تولید فرو ریخته و پنجره‌های ساختمان اداری بر اثر موج انفجار شکسته و شیشه‌های آن همچنان در گوشه و کنار محوطه پراکنده است. در بخشی دیگر، تجهیزات خط بسته‌بندی که روزگاری هزاران بطری آب معدنی را روانه بازار می‌کرد، زیر گردوغبار و تکه‌های بتن مدفون شده‌اند.

بر اساس گزارش‌های رسمی، کارخانه آب معدنی زلال دهلران در جریان حملات موشکی آمریکا و رژیم صهیونیستی هدف قرار گرفته و بخش‌هایی از ساختمان، تأسیسات، تجهیزات و خطوط تولید آن آسیب دیده است.

جایی که آب، بخشی از زندگی مردم بود

دهلران با تابستان‌های گرم و اقلیم خاص خود، سال‌هاست نام «لیمپید» را نه فقط روی بطری‌های آب معدنی، بلکه در حافظه مردم منطقه حفظ کرده است. کارخانه زلال دهلران برای بسیاری از خانواده‌های این شهر، محل اشتغال و کسب درآمد و برای بخشی از مردم، یکی از نمادهای فعالیت اقتصادی منطقه بوده است.

آب در این منطقه مفهومی فراتر از یک محصول مصرفی دارد؛ نشانه‌ای از زندگی و بقا در سرزمینی که گرمای هوا، ارزش هر قطره آب را دوچندان می‌کند. شاید به همین دلیل است که آسیب دیدن کارخانه‌ای که فعالیتش با آب و تأمین نیاز مردم گره خورده، تنها یک خسارت به یک واحد صنعتی نیست؛ بلکه زخمی بر بخشی از زندگی اقتصادی و اجتماعی دهلران است.

وقتی وارد محوطه کارخانه می‌شوی، نخستین چیزی که توجه را جلب می‌کند، تضاد تلخ میان «آب» و «ویرانی» است. جایی که قرار بود خطوط تولید در آن بی‌وقفه کار کنند و بطری‌های آب برای رسیدن به خانه‌ها و فروشگاه‌های مردم آماده شوند، امروز در سکوت فرو رفته است.

نوار نقاله‌ها، دستگاه‌های بسته‌بندی و تجهیزات تولید که تا پیش از این بخشی از چرخه روزانه کارخانه بودند، اکنون زیر لایه‌ای از گردوغبار قرار گرفته‌اند. هر گوشه از مجموعه، نشانی از آسیبی است که بر زیرساخت‌های آن وارد شده؛ مجموعه‌ای که برای شماری از خانواده‌های دهلران، با مفهوم کار و درآمد و آینده پیوند خورده است.

یکی از کارگران قدیمی کارخانه، در حالی که از کنار مخازن آسیب‌دیده عبور می‌کرد، می‌گوید: «ما اینجا فقط آب تولید نمی‌کردیم؛ زندگی جریان داشت. خیلی از جوان‌های این منطقه اولین حقوق‌شان را از همین کارخانه گرفتند.»

جمله کوتاه است، اما معنای آن در میان دیوارهای ترک‌خورده و خطوط تولید خاموش، بیشتر از هر توضیح دیگری به چشم می‌آید.

ارزیابی میدانی خسارات و مسیر بازگشت به تولید

در همین راستا، دکتر مریم احمدنصر، معاون غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی ایلام، در گفت‌وگو با اشاره به بازدید کارشناسی از کارخانه آب معدنی زلال دهلران با نام تجاری «لیمپید» اظهار کرد: در جریان این بازدید، وضعیت ساختمان‌ها، تأسیسات، خطوط تولید و تجهیزات این واحد پس از خسارات ناشی از حملات موشکی آمریکا و رژیم صهیونیستی، به‌صورت میدانی مورد ارزیابی قرار گرفت.

وی با اشاره به حجم خسارات واردشده به این واحد تولیدی تصریح کرد: برآوردهای اولیه نشان می‌دهد خسارات قابل توجهی به ساختمان‌ها، تجهیزات، تأسیسات و خطوط تولید کارخانه وارد شده است و ارزیابی دقیق میزان خسارت همچنان در دست بررسی است.

معاون غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی ایلام افزود: پس از رفع نواقص، بازسازی بخش‌های آسیب‌دیده و احراز تمامی الزامات فنی، بهداشتی و قانونی، اقدامات لازم برای بررسی درخواست تمدید پروانه بهداشتی ساخت این واحد، مطابق ضوابط سازمان غذا و دارو، انجام خواهد شد.

احمدنصر تأکید کرد: فعالیت مجدد این واحد تولیدی، منوط به رفع نواقص و اطمینان از انطباق کامل ساختمان، تأسیسات، تجهیزات و فرآیند تولید با الزامات فنی و بهداشتی است تا کیفیت و ایمنی فرآورده تولیدی تضمین شود.

وی در پایان خاطرنشان کرد: معاونت غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی ایلام ضمن حمایت از واحدهای تولیدی استان، نظارت مستمر بر رعایت الزامات بهداشتی و حفظ کیفیت و ایمنی فرآورده‌های سلامت‌محور را با جدیت دنبال می‌کند.

امیدی که هنوز در کارخانه جریان دارد

با وجود خسارات گسترده، کارخانه هنوز خالی از امید نیست. کارگرانی که برای سرکشی به محل کار خود آمده‌اند، از روزی صحبت می‌کنند که دستگاه‌ها دوباره روشن شوند، خطوط تولید به حرکت درآیند و بطری‌های «لیمپید» بار دیگر از میان نوارهای تولید عبور کنند.

تابلوی کارخانه همچنان بر سردر مجموعه قرار دارد؛ یادگاری از روزهایی که صدای فعالیت خطوط تولید با رفت‌وآمد کامیون‌ها درهم می‌آمیخت. امروز اما این صداها جای خود را به سکوت داده‌اند.

با این حال، روایت کارخانه زلال دهلران قرار نیست در میان آوارها تمام شود. برای کارگرانی که سال‌ها در این مجموعه کار کرده‌اند و مردمی که این کارخانه را بخشی از زندگی اقتصادی شهر خود می‌دانند، بازسازی تنها به معنای تعمیر ساختمان و تعویض تجهیزات نیست؛ بازگشت دوباره جریان کار و امید به مجموعه‌ای است که سال‌ها در اقتصاد محلی دهلران سهم داشته است.

هنگام خروج از کارخانه، نسیم گرم در محوطه می‌وزید و تابلوی آب معدنی آرام تکان می‌خورد. کارخانه هنوز در سکوت بود، اما در میان آن همه ویرانی، یک انتظار جریان داشت؛ انتظار روزی که صدای دستگاه‌ها دوباره بلند شود، آب بار دیگر در رگ‌های خطوط تولید جاری شود و «لیمپید» از دل کارخانه زلال دهلران، راهی بازار و خانه‌های مردم شود.

فاطمه مهرعلی