به گزارش خبرنگار فرهنگ و هنر خبرگزاری سلامت(طبنا)، علی احمدینیا، فتوژورنالیست ایرانی، در یادداشتی نوشت:نمایشگاههای عکاسی یکی از مهمترین بسترها برای معرفی آثار عکاسان و ایجاد ارتباط مستقیم میان عکاس و مخاطب به شمار میروند. نمایشگاه فرصتی است تا عکس از فضای شخصی یا محدود خود خارج شود، در معرض نگاه مخاطبان قرار گیرد و زمینهای برای گفتوگو درباره تصویر، موضوع و نگاه عکاس فراهم شود.
امروز، با گسترش شبکههای اجتماعی و انتشار روزانه حجم عظیمی از تصاویر، هر فرد با تعداد بیشماری عکس مواجه است. با این حال، در میان این حجم گسترده از تصاویر، بسیاری از آثار ارزشمند عکاسان، بهویژه عکاسان جوان و مستعد، فرصت دیدهشدن حرفهای و ارتباط با مخاطب را پیدا نمیکنند. نمایشگاه میتواند این فاصله را کاهش دهد و به آثار عکاسان هویت و جایگاه بیشتری ببخشد.
گسترش نمایشگاههای عکاسی در شهرهای مختلف، دانشگاهها، مراکز فرهنگی، نگارخانهها و حتی فضاهای عمومی، میتواند زمینهای برای کشف استعدادهای تازه و حمایت از نسل جوان عکاسان فراهم کند. برگزاری چنین رویدادهایی تنها به نمایش چند تصویر محدود نمیشود؛ بلکه میتواند به شکلگیری جریانهای تازه هنری، افزایش تعامل میان عکاسان و مخاطبان و ارتقای فرهنگ دیداری جامعه کمک کند.
از سوی دیگر، برگزاری نمایشگاههای تخصصی در حوزههایی همچون فتوژورنالیسم، عکاسی مستند، اجتماعی، ورزشی، طبیعت و فرهنگ و هنر، اهمیت ویژهای دارد. هر یک از این حوزهها زاویهای متفاوت از زندگی و جامعه را روایت میکنند و کنار هم قرار گرفتن این نگاهها میتواند تصویری متنوعتر و واقعیتر از جامعه پیش روی مخاطب قرار دهد.
فتوژورنالیسم نیز در این میان جایگاه ویژهای دارد. بسیاری از رویدادهای اجتماعی، فرهنگی، ورزشی و تاریخی از دریچه دوربین عکاسان ثبت شدهاند؛ تصاویری که شاید در زمان ثبت، تنها یک قاب خبری به نظر برسند، اما با گذشت سالها به اسناد ارزشمند تاریخی و بخشی از حافظه تصویری جامعه تبدیل میشوند.
به همین دلیل، حمایت از نمایشگاههای عکاسی را نباید صرفاً حمایت از یک رویداد هنری دانست. این نمایشگاهها میتوانند بخشی از فرآیند ثبت، حفظ و انتقال تاریخ تصویری یک جامعه باشند؛ تاریخی که در بسیاری از مواقع، یک عکس میتواند آن را بهتر از هزاران کلمه روایت کند.
در کنار نمایشگاههای حضوری، نباید از ظرفیت فضای مجازی و نمایشگاههای آنلاین نیز غافل شد. بهرهگیری همزمان از بسترهای فیزیکی و دیجیتال میتواند امکان دسترسی مخاطبان بیشتری را به آثار فراهم کند و فرصت معرفی عکاسان ایرانی را در سطح ملی و حتی بینالمللی افزایش دهد.
در نهایت، باید پذیرفت که عکس فقط یک تصویر نیست؛ بخشی از حافظه ماست. هر قاب میتواند بخشی از یک دوره، یک انسان، یک رویداد یا یک جامعه را برای آیندگان حفظ کند. بنابراین، ایجاد فرصتهای بیشتر برای نمایش آثار عکاسان، گفتوگو درباره آنها و حمایت از عکاسان، در واقع گامی برای حفظ حافظه تصویری جامعه است.
علی احمدینیا
فتوژورنالیست ایرانی