به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری سلامت(طبنا) علی احمدی نیا در یادداشتی نوشت:هوانوردی غیرنظامی، پیش از آنکه عرصهای برای اعمال فشار سیاسی باشد، بخشی از زندگی روزمره مردم و یکی از ابزارهای ارتباط میان ملتهاست. هنگامی که تحریمها، محدودیتهای عملیاتی و تصمیمهای سیاسی در کنار یکدیگر قرار میگیرند، نخستین کسانی که آثار آن را لمس میکنند، لزوماً تصمیمگیرندگان سیاسی نیستند؛ بلکه مسافران، خانوادهها، بیماران، دانشجویان، فعالان اقتصادی و افرادی هستند که برای سفر به خارج از کشور به شبکه حملونقل هوایی وابستهاند.
در سالهای اخیر، تحریمهای آمریکا علیه صنعت هوانوردی ایران سابقه داشته و در مقاطع مختلف، شرکتهای هواپیمایی، تأمینکنندگان تجهیزات و زنجیره خدمات مرتبط با صنعت هوانوردی ایران را تحت تأثیر قرار داده است. تحریمهای جدید سپتامبر ۲۰۲۶ نیز دامنه فشار بر این بخش را افزایش داده است.
از سوی دیگر، محدود شدن دسترسی برخی شرکتهای هواپیمایی ایرانی به فرودگاهها و مسیرهای منطقهای، مسئله را برای مسافران پیچیدهتر میکند. گزارشهای اخیر درباره توقف پروازهای ماهانایر به ترکیه و عمان نمونهای از تأثیر این فضای سیاسی بر ارتباطات هوایی منطقه است.
پرسش اساسی اینجاست: آیا اختلافات سیاسی میان دولتها باید تا جایی پیش برود که شهروندان عادی، هزینه آن را در مسیرهای هوایی و حق دسترسی به سفرهای بینالمللی پرداخت کنند؟
آسمان و هوانوردی غیرنظامی، در ذات خود، باید عرصهای برای ارتباط و جابهجایی امن انسانها باشد، نه ابزاری برای افزایش فشار بر مردم.
کشورهای منطقه نیز در برابر این پرسش قرار دارند که چگونه میتوانند میان ملاحظات سیاسی و اقتصادی خود از یک سو و ضرورت حفظ ارتباطات انسانی و حملونقل هوایی از سوی دیگر تعادل برقرار کنند.
در نهایت، آنچه نباید فراموش شود این است که هزینه تصمیمهای سیاسی را نباید به مسافری منتقل کرد که تنها خواستهاش رسیدن امن و بیدردسر به مقصد است.
آسمان منطقه نباید به عرصهای تازه برای تشدید فشار بر مردم تبدیل شود.