خبرگزاری سلامت-علی احمدی نیا:درگذشت یک هنرمند، تنها فقدان یک چهره شناخته‌شده نیست؛ گاهی بخشی از حافظه فرهنگی جامعه را با خود به سوگ می‌نشاند. هنرمندان در گذر سال‌ها، با آثار، نقش‌ها، گفت‌وگوها و نگاه متفاوت خود به زندگی، به بخشی از تجربه مشترک مردم تبدیل می‌شوند؛ حضوری که حتی پس از پایان حیاتشان نیز در ذهن مخاطبان ادامه پیدا می‌کند.
زنده‌یاد کوروش زارعی نیز از جمله هنرمندانی است که یادآوری حضور و فعالیت‌هایش، فرصتی برای تأمل درباره جایگاه هنر و هنرمند در زندگی اجتماعی فراهم می‌کند.
بازپخش بخش‌هایی از حضور او در برنامه‌هایی همچون «کتاب‌باز»، «روح‌الامین» و «امین ایران» را می‌توان فراتر از یک برنامه تلویزیونی و صرفاً مرور خاطرات دانست؛ فرصتی برای بازخوانی بخشی از گفت‌وگوها، دیدگاه‌ها و لحظاتی که از این هنرمند در قاب تصویر به یادگار مانده است.
در روزگاری که سرعت زندگی و حجم انبوه خبرها، بسیاری از چهره‌ها و اتفاقات را به فراموشی می‌سپارد، مرور زندگی و آثار هنرمندان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. این بازخوانی، نه‌تنها ادای احترام به درگذشتگان، بلکه نوعی پاسداشت سرمایه فرهنگی جامعه است.
از منظر سلامت اجتماعی نیز هنر جایگاهی فراتر از سرگرمی دارد. هنر می‌تواند زمینه‌ساز گفت‌وگو، تقویت همدلی، انتقال تجربه و ایجاد پیوند میان نسل‌ها باشد. به همین دلیل، فقدان هنرمندان را باید از زاویه تأثیری که بر فرهنگ عمومی و زیست اجتماعی جامعه می‌گذارند نیز مورد توجه قرار داد.
شاید مهم‌ترین میراث یک هنرمند، چیزی نباشد که در قاب تصویر یا روی صحنه دیده‌ایم؛ بلکه احساسی باشد که در مخاطب ایجاد کرده، پرسشی که در ذهن او کاشته و خاطره‌ای که برای سال‌ها در ذهن مردم باقی گذاشته است.
کوروش زارعی از قاب تصویر و صحنه زندگی رفته است، اما مرور آثار و لحظات حضورش یادآور این حقیقت است که عمر هنرمند با پایان زندگی‌اش به پایان نمی‌رسد؛ هنر، اگر در جان و حافظه مردم نشسته باشد، همچنان به حیات خود ادامه می‌دهد.
یاد و نام زنده‌یاد کوروش زارعی گرامی باد.