پای امام حسین (ع) که در میان باشد کسی سر از پا نمیشناسد، همه خانه و کاشانه را فراموش کرده و خود را آماده خدمترسانی میکنند تا اول دل سیدالشهدا و بعد نگاه امام عصر(عج) را خریداری کنند و به نوعی تمام لحظات این اربعین کار دل است و تمام.
به گزارش خبرنگار اعزامی خبرگزاری سلامت(طبنا) به نجف اشرف، تاریخ بشریت در محرم سال ۶۱ هجری قمری شاهد حادثهای بود که از آن پس عاشقانی از نوع فقیر و غنی، پیر و جوان، بزرگ و کوچک همه و همه کمر همت می بندند تا خود را به محل این اتفاق عظیم بشری برسانند.
۴۰ روز از آن واقعه شهادت امام حسین(ع) گذشته بود که امام سجاد (ع) و حضرت زینب (ص) به همراه ۸۴ نفر خود را به محل شهادت امام حسین(ع) رساندند و سرهای مطهر شهیدان از جمله سر مبارک امام حسین (ع) را در کنار پیکرهای مطهر دفن کردند.
جابر بن عبدالله انصاری از یاران حضرت محمد (ع) بود که در زمان کربلا به علت نابینایی نتوانست در کربلا حاضر شود و از امام حسین دفاع کند،در سال ۱۲۸۱ قمری با پای پیاده از مدینه حرکت کرد تا در صبح اولین اربعین شهادت حضرت سیدالشهدا (ع)، خود را به آنجا رساند تا اولین فردی باشد که قبر قهرمان اصلی این حادثه را زیارت میکند.
آری، منظورم کربلاست، جایی که هیچکس راجز یاران امام حسین (ع) راهی به سوی حقیقت نیست.
ورود به جاده دلدادگی
آغاز پیاده روی مسیر نجف تا کربلا از ابتدای عمود ۱ تا ۱۴۵۲ است که تقریبا فاصله هر عمود ۵۰ متر است، مسافت این پیاده روی ۸۰ کیلومتر بوده که زائرین حسینی برای رسیدن به مقصد عشق حدود ۲۰ تا ۲۵ ساعت زمان را صرف پیاده روی میکنند. اما در خیال من امسال نمیگنجید که وصال چون اویی... ولی گویی «در آن خجسته شب، تازه براتم داده بودند» و بر سرنوشتم این گونه نوشته بودند که در هزار و چهارصد و دو اربعین حسینی هم در «کربلا» حضور داشته باشم.
اینبار پیاده روی اربعین زودتر شروع شده بود و خیل عظیمی از مردم با پای پیاده و یک کوله به سمت حرم امن الهی قدم میگذاشتند و این حضور به حدی است که لنز دوربین عکاسان همراه تیم و قدرت قلمهای خبرنگاران ما ، توانایی انعکاس آن را ندارند و نخواهند داشت.
به محض اینکه از نجف با همراهی تیم رسانه به سمت کربلا حرکت کردیم در مسیر ۸۰ کیلومتری بین دو شهر مقدس، موکبهای (هیئتها) به صورت ممتد در اطراف مسیر حرکت تبیعه شده بود که صاحبان آن عاشقانه از زائران حسینی استقبال میکردند و این اوج عاشقی به امام حسین(ع) کاملا مشهود و ملموس بود بطوری که موکبداران با کمترین امکانات خود بیشترین اقدامات رفاهی را انجام میدادند و حتی از ماساژ دادن پای خسته زائران نیز دریغی نداشتند.
زائران دستهدسته و گروه گروه در حال راهپیمایی برای رسیدن به جانان بودند و مهمترین هدف همه و همه یک چیز بیش نبود و آن هم رسیدن به کعبه مقصود بود، همان کربلا و خستگی هیچ معنی و مفهومی در این وادی نداشت.
لحظه وصال نزدیک و زائران با دیدن گنبد و حرم امام حسین(ع) اشک از دیده هایشان جاری میشد، چرا که در باورشان نمیگنجید که همان حرمی که بارها و بارها در دعاهایشان ، زیارتش را خواسته بودند و پاها دیگر توان جلو رفتن نداشت، و با خود زمزمه میکردند «السلام علیالحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین».
در مسیر عشق بیدریغ به سرور و سالار شهیدان دشت کربلا، چه گدا باشی چه پادشاه راهی میشوی، چه اینجا و چه در صحرای کربلا، تلاش میکنی تا با انجام کاری هر چند کوچک سهمی در عزاداری و نقشی در ادامه راهش داشته باشی!...
تمام لحظات اربعین کار دل است
به سراغ زینب از پرستاران درمانگاه جمعیت هلال احمر می روم که وقتی با من همکلام شد گفت که دوست ندارد در گیر و دار دنیا نامش فاش شود؛ انگاری گمنامی در دستگاه حسین را تمنای دلش میداند.
او می گوید: این چندین مرتبه است که به پیاده روی اربعین و خدمت به زائرین حسینی شرکت می کنم و امسال آمدم فقط به عشق حسین و خدمت به زائران.
وی با بیان اینکه لحظه به لحظه ایام اربعین کار دل است؛ ادامه میدهد: این اتفاق یک دریاست و آدمها هم مثل یک قطره مادام در تلاشند تا به دریا برسند و باتوجه به شرایط سخت هوای گرم و سایر مشکلات این خدمت برای ما شیرین و لذت بخش است و فارغ ار هر شغلی که هستیم خدا انگار یک رزق معنوی رو برامون در نظر گرفته است.
زینب از حس و حال این اربعین و پیاده روی میگوید:« وقتی در مسیر پیاده روی اربعین قدم میذاشتم حس میکردم که همه برای ظهور مهدی آماده می شوند و به یکدیگر کمک میکنند و هر کسی نسبت به وسع خود در حال کمک و احسان و نذورات هستند و در این مسیر جز زیبایی و قشنگی چیز دیگری را شاهد نبودم و هر ساله وقتی میام شاهد اتفاقات جدید تری از این همایش هستم و همیشه به همسرم میگم این حسین (ع) رزق معنوی خانواده ما هست که نباید از دست برود.
زینب ادامه میدهد: اگر در کنار امام حسین سیاهی لشکر هایی بودند قطعا یزیدیان ترس به جانشان می افتاد ولی متاسفانه از این کاردریغ کردن و امام را تنها گذاشتند و امام به شهادت رسید و در حال حاضر این مردم و موکب ها و...در این پیاده روی به نوعی سیاهی لشکری بوده و دشمن از وجود این مردم از ترس به لرزه میافتند.
خدمت به زائرین حسینی نگاه ویژه خداست
کیوان اسدی رزیدنت ارتوپدی هم که خادمان درمانی این ضیافت اربعین است نیز میگوید: به مدت سه سال است که توفیق خادمی درمان اربعین رو دارد و امسال هم خوشحال است که توانسته در جوار حرم حضرت علی (ع) در خدمت زائرین حسینی باشد.
باتوجه به اعتقاد و باوری که بنده دارم خادمی برای زائرین امام حسین(ع) و حضرت علی(ع) با خیلی از کارهای روزمره زندگی برای کسب ثواب قابل مقایسه نیست و این ثواب و برکتی که از سوی خداوند در این مسیر امام حسینی گذاشته شده است یک نگاه ویژه است و هر کسی که بتواند به نوعی خدمت گذاری کند قطعا اجر ویژه ای دارد.
اسدی میگوید: بنده خودم به دلیل عشق و اعتقاد درونی به امام و ائمه بوده که در این مسیر قدم گذاشته ام و هیچ نفع مادی و معجزه ای برایم باشد نبوده است و این برکت در زندگی ما جاری هس و یک احساس قلبی و درونی برای حس کمک ما رو به ای مسیر کشانده که قطعا در زندگی تاثیرات خود را خواهد داشت.
وی با اشاره به دنیای حال امروزی میگوید: در حال حاضر دشمن در تلاش به سمت بی دینی و بی اعتقادی کردن مومنان است ولی یک سری حلقه های مفقوده ای در زندگی به وجود میاید که با چیز دیگری قابل جبران نیست و این احساس امنیت و آرامش و تعلق خاطر با زندگی مادی و رفاهی امروزه در جای دیگری پیدا نمی شود که نمونه آن اربعین است و این طهارت نفس را در جا و زمان دیگری نمیتوان بدست آورد و اکر هم باشد به این اندازه نیست.
اینجا گوشهای از حماسه عظیم حضور است که عاشقان کم و زیاد کنجی از کار را میگیرند و خدمترسانی میکنند، جاده و مقصد قطعهای از بهشت است، اما فصل پیادهروی اربعین بهشت به تماشا میایستد.»
نظر شما