️روز جهانی بهداشت حرفه ای و ایمنی کار تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ لحظهای برای مکث، برای پرسیدن یک سؤال بنیادین از خود و از یکدیگر است: «اوضاع کار چطوره؟» این پرسش ساده، در دل خود مسئولیتی عمیق را حمل میکند؛ مسئولیت صیانت از کرامت، سلامت و امنیت نیروی انسانی که ستون اصلی پایداری هر جامعهای است.
ب️ه گزارش خبرگزاری سلامت، در بیانیه انجمن متخصصین بهداشت حرفهای ایران به مناسبت ۸ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ مصادف با ۲۸ آوریل ۲۰۲۶ میلادی روز جهانی بهداشت حرفهای و ایمنی کار را با شعار «اوضاع کار چطوره؟ آمده است: امروز ایمنی و بهداشت حرفهای دیگر صرفاً به معنای پیشگیری از حوادث فیزیکی یا بیماریهای شغلی نیست. تجربههای جهانی و شواهد علمی بهروشنی نشان میدهد که مخاطرات روانی-اجتماعی ـ از استرس و فرسودگی گرفته تا ناامنی شغلی و فشارهای مزمن کاری ـ میتوانند به همان اندازه مخاطرات فیزیکی، سلامت و بهرهوری نیروی کار را تهدید کنند. محیط کار سالم، محیطی است که در آن انسان نهتنها از آسیب جسمی مصون باشد، بلکه از حمایت روانی و احساس امنیت و معنا نیز برخوردار شود.
️ در ماههای اخیر، کشور ما در شرایطی دشوار و پرتنش قرار داشته است. حملات و تخریب برخی زیرساختها و صنایع حیاتی، علاوه بر خسارات مادی، فشارهای روانی سنگینی را بر کارکنان این بخشها تحمیل کرده است. در این میان، جامعه ایمنی و بهداشت حرفهای نیز از این آسیبها مصون نمانده و فقدان و شهادت جمعی از همکاران متعهد این حوزه، اندوهی عمیق بر دل ما نهاده است. یاد و نام آنان، ما را بیش از پیش به مسئولیت حرفهای و انسانیمان متعهد میسازد.
️ در چنین شرایطی، تابآوری ملی بدون تابآوری محیطهای کار معنا نخواهد داشت. تقویت فرهنگ ایمنی، ایجاد نظامهای حمایتی برای سلامت روان کارکنان، گفتوگوی صادقانه در سازمانها و مدیریت علمی مخاطرات روانی-اجتماعی، ضرورتی اجتنابناپذیر است؛ ضرورتی که باید در کنار کنترل سایر مخاطرات شغلی، بهصورت نظاممند و اولویتمند دنبال شود.
️ انجمن متخصصین بهداشت حرفهای ایران بر این باور است که توسعه پایدار و عزت ملی در گرو پاسداشت جان، سلامت و کرامت نیروی کار است. از کارفرمایان، مدیران، سیاستگذاران و متخصصان این حوزه انتظار میرود با نگاهی علمی، مسئولانه و آیندهنگر، ایمنی و بهداشت حرفهای را نه یک هزینه، بلکه سرمایهای راهبردی برای پایداری کشور بدانند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، باید با صدایی رسا بپرسیم: «اوضاع کار چطوره؟» و با عزمی مشترک، آن را به سوی محیطهایی ایمنتر، انسانیتر و تابآورتر هدایت کنیم.
نظر شما