چشم دلی که راه قهرمانی را دید/ روایت مادرانی که قهرمان می‌سازند

به گزارش خبرگزاری سلامت(طبنا) خراسان جنوبی، "مادر" مخلوقی است که فداکاری، گذشت و صبر را بر شانه‌های خود حمل می‌کند و مادری کردن عشقی است که با هیچ واژه‌ای معنا نمی‌شود.

مادر که می‌شوی ته قلبت با هر لبخند فرزندت شیرین می‌شود، با هر نگاه به او امیدوار به آینده می‌شوی و با یک رنج او هزار بار می‌میری و زنده می‌شوی.

جدای از سختی‌های مادرانگی، گاهی انسان وامی‌ماند از صبوری فرشتگانی که در کالبد "مادر" در خدمت فرزندانی ناتوان هستند.

فرشتگانی که آغوششان نه تنها دلگرمی فرزندان است بلکه عاشقانه امنیت می‌دهند به جسم ناتوان آنها.

وقتی بعد از خدا تنها پشت و پناه فرزند، مادر می‌شود، با هر نگاه پر مهر او، پرده سیاه ناامیدی کنار می‌رود تا نور امید به قلب‌های فرزندان بتابد.

شهر بیرجند مفتخر به وجود مادرانی است که فرزندانشان را از دل محدودیت‌ها بلند کرده و به قله‌های قهرمانی رسانده‌اند.

خانم صفری یکی از فرشتگان این شهر است که دو دختر نابینایش را با قدرت در هر عرصه‌ای که بخواهند، همراهی می‌کند؛ مادری که چشم شد برای دخترانش تا راه قهرمانی را بپیمایند و در این مسیر از هیچ کوششی دریغ نکرده است.

"مریم و نازنین" دو خواهر ورزشکار معلول و مدال‌آور استان در رشته ورزشی گلبال هستند.

مریم دختر بزرگ خانواده که تحصیلات عالی خود را در رشته کارشناسی روانشناسی دنبال کرده و علاوه بر آن حافظ و نخبه قرآنی نیز هست، به همین علت مادر این خانواده‌ی قهرمان‌پرور به دنبال راهی برای مربی‌گری دخترش در کلاس‌های قرآنی است.

نازنین دختر کوچک خانواده‌ی صفری نیز کلاس هشتم است و در جشنواره استعدادیابی منتخب شده و به گفته‌ی "رئیس هیئت نابینایان و کم‌بینایان"، امید استان برای رسیدن به قله‌های بالای رشته ورزشی گلبال است.

به گفته صالحه قلندری؛ نازنین در رشته گلبال هم انگیزه دارد و هم توانمندی و به شرط حمایت استان، تا دو سال دیگر می‌تواند عضو تیم ملی ایران باشد.

وی هزینه ایاب و ذهاب توانیابان برای اعزام به مسابقات در شهرهای دیگر را بسیار بالا عنوان کرد و گفت: این ورزشکاران برای هر اعزام باید تحت نظر پزشک فدراسیون که در مشهد مستقر است ویزیت شوند، در حالی که اعتبار این ویزیت یکسال است و این خود مشکلات مضاعفی را ایجاد می‌کند.

نازنین در ادامه با خواندن شعری از استعدادش در حفظ اشعار مختلف، خوانش رمان‌های فارسی و هنر فن بیانش هم رونمایی کرد و مادر او از تلاش برای حضور در برنامه‌های رادیو و تلویزیون استان گفت.

او در پایان وقتی از علاقه شدیدش به رشته ورزشی گلبال سخن می‌گفت همچنان از اینکه ایجاد زحمت و سختی برای مادرش که هفته‌ای سه جلسه را باید پابه پای او به تمرینات بیاید و او را همراهی کند، ناراحت بود.

خانم خسروی نیز یکی دیگر از فرشتگانی است که هر روز با سه دختر معلولش حکمت خدا را در زندگی مشق می‌کنند.

مادری که با وجود درد جسمی ناشی از دیسک کمر، لحظه‌ای از رسیدگی به دخترانش غافل نمانده، هر روزش را با دستانی که خسته نمی‌شوند آغاز می‌کند تا فردایی بهتر را برای دختران خود رقم بزند.

به گفته مادر خانواده، هر سه فرزند در بدو تولد سالم و بدون مشکل بودند اما در دو سالگی در راه رفتن ناتوان شدند و تشخیص پزشکان این است که با بالارفتن سن ضعف عضلات بیشتر و بیشتر می‌شود.

"ریحانه، فاطمه و زینب" سه دختر با معلولیت شدید جسمی حرکتی که هر چه روزگار جلو می‌رود هدیه‌ای جز ضعف عضلانی بیشتر را در برایشان در چنته ندارد.

اما مشکلات جسمی این دختران مانعی برای پیشرفت اجتماعی آنها نشده است و مادر نیز نه تنها از وضعیت فرزندانش ناامید نشده بلکه آنها را در مسیر پیشرفت قرار داده است به طوری که فاطمه، علی‌رغم معلولیت شدید جسمی حرکتی چهار سال تحصیلات عالی خود را در مقطع کارشناسی رشته حسابداری ادامه داده اما به گفته‌ی خودش، به دلیل شرایط جسمانی و عدم مناسب‌سازی اماکن هنوز وارد بازار کار نشده است.

دختر سوم هم در یک کارگاه صنایع دستی، هنر سر انگشت دستان پرتوانش را عرضه می‌کند، هنری که شاید کمتر دست سالمی بتواند به نمایش بگذارد.

پشت همه‌ی این موفقیت‌ها مادری بوده است که تمام سختی‌های فیزیکی و جسمانی را به تنهایی روی دوش خود نهاده تا فرزندانش سرباری برای جامعه نباشند.

زندگی ساده‌ای دارند و مشکلات اجازه فکر کردن به تجملات را به آنها نمی‌دهد، یک خانه 70 متری که با فرش‌های لاکی‌رنگ مفروش شده و دور تا دور آن بالشت‌هایی که انتظار مهمان را می‌کشند ردیف شده‌اند.

خانم خسروی هر چندسال با پس‌اندازی که از طریق اشتغال مختصر بیرون از خانه و حق‌الزحمه کارگری که پدر خانواده کسب می‌کند و با وجود همه مشکلات رفت‌وآمد و اسکان، دختران را به زیارت امام رضا(ع) می‌برد چون مادر است و وقتی مادر هستی دلت می‌خواهد فرزندت آرزویی به دل نداشته باشد.

مادران سرزمین‌مان ایران، همیشه زبانزد شجاعت و توانمندی بوده و هستند، اما برخی از مادران در مسیر قهرمان‌پروری، نیازمند نگاه ویژه و حمایت از سوی نهادهای مختلفی هستند تا امیدشان ناامید نشود.

گزارش از محبوبه قاسم‌زاده