من فیلمسازم. وظیفه‌ام ثبت است. اما این روزها، هر فریم، یک فریاد است.

به گزارش خبرگزاری سلامت (طبنا) از کرمانشاه ، واکنش زیبای کامران رضایی به حوادث اخیر کامران رضایی قیلمنامه نویس ، کارگردان و رییس انجمن سینمای جوان استان کرمانشاه اینجا، پشت دوربین، جایی که باید زیبایی را شکار کنم و حقیقت را قاب بگیرم، امروز فقط سایه می‌بینم. لنز من دیگر به دنبال طلوع خورشید نیست . دنبال خاکستری غلیظی است که بر آسمانِ هزاران ساله‌ی این سرزمین نشسته است.

آن‌ها آمدند، نه با شلیک مستقیم، بلکه با فشردن دکمه‌ی ضبط بر تاریخ ما، و تلاش کردند روایت ما را دوبله کنند. با اسلحه، با رسانه، با سکوت‌های ساختگی. انگار که این کوه و بیابان، این خانه‌های خشتی، این لبخندهای سرسخت زیر غبار، متعلق به دیگری است. من فیلمسازم. وظیفه‌ام ثبت است. اما این روزها، هر فریم، یک فریاد است. صحنه‌پردازی‌ام، سینه‌ی مادرانی است که فرزندانشان را در برابر چشمان تاریخ، از دست دادند. موسیقی متن‌ام، طنین سکوت مردمی است که اگرچه حرف نمی‌زنند، اما قلب‌هایشان آوای حماسه‌ی سیمرغ را فریاد می‌زند.

اینجا سینما فقط تکنیک نیست‌ . این تاریخ است که عرق ریخته، خون شده و بر پرده نقش می‌بندد. هر نما، یک استیصال است . یک کادراژ است از قلب‌های مچاله شده. اما در پس این همه تاریکی، یک چیزی را هرگز نتوانستند تصاحب کنند: نور. نور از پشت پرده‌ها می‌تابد. نوری که نه از پروژکتورهای هالیوودی می‌آید، نه از شعارهای پوشالی. این نور، همان سرسختی چشمان کودکی است که از میان دود، آسمان آبی را به خاطر دارد. این نور، همان قصه‌های پدربزرگی است که از مقاومت می‌گوید.

ما، فیلمسازان این سرزمین، فیلم‌هایمان را با چشمان بسته خواهیم ساخت. روایت‌هایمان را با خون و خاک خواهیم نوشت. و روزی، وقتی این پرده‌ی سیاه کنار رفت، نه آن‌ها بلکه ما، فیلم نهایی را نمایش خواهیم داد. فیلمی که در آن، ایران، نه قربانی، بلکه قهرمان ابدی خواهد بود. اینجا پایان نیست. این فقط یک سکانس سخت است. و ما، پشت دوربین، منتظر "کات" نهایی برای آغاز قهرمانی هستیم.